سلام .

این داستان - داستان یه غریبه ای هستش که از فضا اومد و امروز فقط به فکر رفتنه - البته یه جاهایی را نمی شه گفت که سانسور می کنم -

توی هوای سرد زمستان توی یه شب تاریک و سرد بهمن ماه وقتی حتی ستاره ها هم زیر ابرا محو بودند خدا من را از نا کجا آباد به زمین پرتاب کرد .

سالها از اون اتفاق می گذره - اتفاقی که کاش نمی افتاد .

دوران کودکی این غریبه مثل برق و باد گذشت - اون توی خانواده ای بزرگ شد که فقط می گفتند تو درس بخون - درس بخون - همه چیزت آماده بود تا فقط درس بخونی .

اون غریبه چی می دونست اطرافش چی می گذره - اون یه چیز تلقینی را می خوند و مغزش را از چیزایی پر می کرد که می گفتند درسته . می گفتند ..........

واژه ای به نام موفقیت را واسش ترجمه می کردند که فقط توی متنای پنهان شده لای کتاب خلاصه می شد .

۱۷ و اندی بهار از عمر غریبه می گذشت که به مانعی به نام کنکور در یه روز نحس برخورد کرد .

به خوبی که می تونست نه ولی از پس این غول هم بر اومد .

اما به ناگاه دید که دنیا عوض شد سفیدیای پیش روش به سیاهی تبدیل شد به سیاهی - سیاهی مطلق . مالکان این غریبه که توی ناز و نعمت بزرگش کرده بودن حالا اونو به بردگی می خواستند می گفتند اگه اون علم و اون موفقیت را می خوای برو خرجش را خودت در بیار ما دیگه نداریم خرج تو را بدین .

آخه مگه این غریبه چقدر می خواست - یعنی سهمش از این دنیا فقط همین بود - مگه خرجش چقدر بود - اصلا مگه کی به یه غریبه کار می داد که حالا بخواد خرج تحصیلش را خودش بده .

خسته همه جا بود - به دنبال سر پناهی بود - ولی کو دوستاش - اون دوستای دوران تحصیل - غیر یکی دوتا دیگه همه رفته بودند - کسی که زیر رگبار محبت گم بود حالا توی بی رحمیا گم شده بود .

خوراک صبح تا شبش فقط غم و گریه بود - غم و گریه .

از اون موفقیت نا امید شده - دیگه جز به نا کجا آباد به هیچ جا فکر نمی کرد فقط می خواست برگرده پیش مالک او نا کجا آباد .

دیگه از اونم نا امید شده بود . دیگه فقط به خود نا کجا آباد فکر می کرد . دنیاش تیره شده بود .

قید موفقیت را زد - دانشگاه را رها کرد - تا بره بردگی بره کار کنه - دیگه موفقیت تحصیل واسش مفهومی نداشت . همه فکر و ذکرش نا کجا آباد بود .

یه ترم دانشگاه را رها کرد چسبید به بردگی - ولی هنوز دلش پیش موفقیتم بود - مالکانش روی زمین که به فقط و فقط به فکر آبروی خودشون بودند حاضر بودند به هر قیمتی با سر نوشت غریبه بازی کنند هی در گوشش می خوندند بیا برو دانشگاه آبروی ما را پیش این و اون بردی - همه مهم بودند جز غریبه - همه مهم بودند جز غریبه . همه مهم بودند جز غریبه .

بالاخره غریبه خر شد تا دوباره به سمت جاده موفقیت بره ولی این بار به زور . دیگه این جاده مزه نمی داد تنفر خاصی داشت ازش آخه دل زده شده بود . غریبه ای که اگه اراده می کرد می تونست هر درسی را ۲۰ بگیره دیگه فقط واسه این که آبروی مالکان زمینی نره می رفت دانشگاه ولی دیگه پای رفتن هم نداشت .

تا یه روزی چشم باز کرد دید که توی اونجایی نشسته و به کاری مشغوله که فقط مجبور بود اونجا باشه فقط واسه اینکه بتونه محتاج دستای مالکان زمینی خودش نباشه . اون کارش را دوست نداشت و حتی حوصله تلاش برای اونم نداشت ..........................

تا اینکه یه روزی خدا از همون نا کجا آباد کسی را فرستاد که حس کردنش برای غریبه فرق داشت اون حس مالکان زمینی را نداشت

ولی امروز و بعد از مدتها غریبه دوباره خسته

امروز امروز دوباره غریبه فقط به نا کجا آباد می اندیشه  .

امروز غریبه دوباره فقط یه جنازه ست که حتی این جنازه را هم کسی بر نمی داره .

امروز اون حس غریبم باز حس مالکان زمینی را گرفته و غریبه را تنها گذاشته .

کی گفته دیگه تو را نمی خوام .

می رم این دفعه واقعا می رم . به هر کجا می خوام برم جز پیش مالکان زمینی

می خوام از این شهر برم جاش فرقی نداره فقط اینجا نباشم که .............